اندیشه امامت از مهم ترین اصول دین است. شیعه و اهل سنت هر دو بر ضرورت وجود امام و رهبر جامعه تأکید می کنند، امّا در شیوه تعیین امام، اختلاف نظر عمیقی بین این دو نحله فکری وجود دارد. شیعه امامت را الهی و انتصابی دانسته و بر ادّعای خود دلائل متعدّدی را بیان کرده است. یکی از مهم ترین دلائلی که می توان بر الهی بودن امامت ارائه داد، آیات 246 و247 سوره بقره، موسوم به «آیه طالوت» است. در مقاله حاضر وجه دلالت این آیه بر مدّعای شیعه بررسی و تبیین شده است. نگارنده به دنبال پاسخ به این سؤال اصلی است که چگونه می توان از آیه طالوت، الهی بودن امامت الهی را استنتاج کرد؟ مدّعای نویسنده این است که این آیه با دیدگاه شیعه منطبق بوده و می توان با وجوه متعدّدی، امامت الهی را از این آیه استنباط نمود، از این رو با روش کتابخانه ای و إسنادی این فرضیه را ثابت و به اشکالات احتمالی آن پاسخ داده است. معرفی آیه طالوت به عنوان یکی دیگر از «آیات الإمامة» که الهی بودن امامت را اثبات و مردمی و موروثی آن را ابطال می کند، از مهم ترین یافته های پژوهش حاضر است.