حضرت سلیمان ازجمله پیامبران الهی است که نه‌تنها در متن‌‌‌های تحریف‌شده یهودی، بلکه در متن‌های اسلامی نیز مورد هجمه قرار گرفته است و برخی از مفسران، در تفسیر آیات 30 تا 33 از سوره «ص»، نسبت‌های ناروایی چون غفلت از نماز واجب و کشتار بی‌رحمانه اسبان را متوجه ایشان کرده‌اند؛ درحالی‌که تمسک به قرآن، جهت اثبات گناه و انحراف برای پیامبر معصوم، موجبات انحراف، دین‌گریزی و اختلال در نظام فردی و اجتماعی را در پی داشته و هدف از ارسال رُسُل و تبلیغ دین نیز محقق نخواهد شد. حال باید دید عوامل و زمینه‌های ایجاد شبهه در عصمت این پیامبر الهی در آیات مذکور کدام‌اند؟ این تحقیق با طرح مواضع اختلافی و بررسی آن‌ها با بیان ادله مستدل، درصدد رفع اختلاف‌ها و ارائه تفسیری صحیح از این آیات برآمده است. حاصل این‌که، بررسی سندی روایات، حکایت از ضعیف و مرفوع بودن آن‌ها داشته که در نتیجه، استناد به راویان کذاب یهودی و غیرموثق را اثبات می‌کند. زمینه‌های متعددی موجبات اختلاف‌نظر مفسران گردیده که نتیجه تحلیل محتوایی آن‌ها چنین است: ظاهر و سیاق آیات و ادله عقلی و نقلی و قرائن ادبی مطرح، بیان می‌کند که عبارت «احببت حب الخیر» با اشراب معنای «آثرت»، مفهوم برگزیدن دوستی اسب‌ها به امر پروردگار بر «ذکر ربّ» را دارد و مصداق ذکر رب، همان ذکر یا نافله مستحبی است که ترک اولی بودن آن اثبات می‌شود؛ هم‌چنین به دلالت واژه «عشی» در آیه قبل، ضمیر در «توارت بالحجاب» به خورشید برگشته و ضمیر فاعلی «ردّوها» به فرماندهان سپاه و ضمیرمفعولی به اسبان برمی‌گردد. معنای «مسح» نیز با توجه به دلایل مذکور و قرائن موجود، نوازش و دست‌کشیدن به ساق و گردن اسب‌ها است.