مصداق «امام» در جامعه، از اختلافات بارز شیعه و اهل‌سنت است. با مراجعه به قرآن و روایات می‌توان ویژگی‌های آن‌را به دست آورد و امام و رهبر شایسته قرآنی را به همگان معرفی کرد تا گامی مهم در کاهش اختلافات بین مذاهب برداشته شود. در این راستا، آیات یک و دو از سوره توبه، ازجمله آیاتی است که مورد استناد تفاسیر اهل‌سنت در بیان یکی از ویژگی‌ها و فضائل امام علی قرار گرفته است. طبری (م310) از مفسران مشهور اهل‌سنت، در تفسیر «جامع‌البیان فی تأویل آیّ القرآن» به این مهم پرداخته ‌است. نظرات وی در این زمینه، محور پژوهش حاضر به روش کتابخانه‌ای قرار گرفته و سعی شده است تا به این سؤال پاسخ داده شود که دیدگاه طبری در تبیین فضائل امام علی در آیات آغازین سوره توبه چیست؟ بنابراین، پژوهش پیش‌‌رو، درصدد ارائه گزارشی از نحوه چینش روایات تفسیری بیان‌کننده فضائل امام علی توسط طبری است تا مواجهه و برخورد یک مفسر مطرح اهل‌سنت را تبیین و تحلیل کند؛ چراکه تفسیر او، مرجع مهمی در تعیین تفکرات اهل‌سنت به شمار می‌رود؛ براین اساس، طبری ذیل این آیات از فضائل امام علی به‌صورت مستقیم سخن نگفته؛ اما ذیل اقوال مطرح، روایاتی نقل کرده است که دلالت می‌کند وی، امام علی را از اهل‌بیت پیامبرخدا دانسته و این فضیلت را برای آن‌حضرت قائل است که مأموریت ابلاغ آیات برائت، به ایشان سپرده شود؛ اما این فضیلت، در مقابل امیری و ریاست امور حج که در روایات طبری برعهده ابوبکر بود، جلوه‌ی کمتری پیدا کرده است.